• یکشنبه ۷ اردیبهشت ماه، ۱۳۹۳ - ۱۰:۲۳
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 932-4514-5
  • خبرنگار : 3
  • منبع خبر : دریافتی

محصول لبنی محلی شهربابک

«اسپار»، لذیذ و مقوی

اگر برای دیدن روستای صخره ای و فوق العاده زیبای میمند به شهربابک سفر می‌کنید حتما از یک محصول لبنی که بر سر سفره های های مردم خونگرم این دیار خودنمایی می کند نیز سراغ بگیرید .

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه کویر، اسپار محصول لبني بسيار خوشمزه اي است كه  در اين شهرستان توليد مي‌شود  و سرشار از مواد مغذی و مورد نیاز بدن می باشد .

 

براي تهيه اسپار ابتدا شير ميش و بز را دوشيده و تبديل به ماست مي كنند و ماست حاصل را در داخل مشكهاي مخصوص ريخته (مشکهايی که فقط از پوست گوسفند ساخته شده) و با حركت دادن مشك به كمك دست(زدن مشك)، كره (مسكه) آن را از داخل دوغ جدا مي كنند .

 

دوغ هاي حاصل را در داخل مشك هاي مخصوص ديگري مي ريزند و ظرف بزرگي که از جنس مس بوده و  معمولا گنجايش 5 الي 6 مشك دوغ را  دارد را بر روي اجاق مخصوص جوشانيدن دوغ (ديدون دوغ جوشوني) قرار داده و دوغها را داخل آن مي ريزند .

 

دوغها بر روي آتش كم كم شروع به جوشيدن مي‌كنند و در مدتي كه دوغ ها بر روي آتش مي‌جوشند با استفاده از يك دسته از بوته هاي مخصوص بياباني از قبيل: ترقو، چمزو ، قمس  ،ارچن و . . . كه به يك دسته چوبي بسته مي‌شوند و تقريبا شكلي مشابه جارو پيدا مي كنند که به آن «شپو» می‌گویند، به هم مي‌زنند تا از سر رفتن آنها جلوگيري شود و كار جوشانيدن دوغها را تا غليظ شدن آنها ادامه مي دهند که این کار حد اقل نصف روز به  طول مي انجامد.

 

مايع غليظ شده حاصل را «طر دوغ» مي‌گويند،  پس از سرد شدن طردوغ به آن مخلوطي از نمك و دانه هاي گياهان دارويي از قبيل: قلمفر(ميخك) و شمبري(شنبليله)، سياه دانه و... كه بو داده شده اند به همراه نمك که از درياچه نمك (نمكزار) موجود در منطقه برداشت می‌کنند به هم مي‌زنند تا كاملا در تمام مايع پخش شوند.

 

فرآورده حاصل را در داخل مشكهاي مخصوص نگهداري اسپار، مي‌ريزند(مشك اسپاري يا مشك قطقي هم گفته مي شود) و اين مشكها را بر روي مشكداني در فضاي باز قرار مي دهند(مشكداني را بااستفاده از بوته هاي بياباني مخصوص و به شكل دايره و به قطر1.5 تا 2 متر بر روي زمين مي‌سازند و قسمت مركزي آن تقريبا به ارتفاع يك مشك از اطراف بالاتر در نظر گرفته مي شود و تكيه گاهي مي گردد تا مشكها را بر آن تكيه دهند).

 

در طول روز روي مشكها را با استفاده از: گليم و خوره و كودي و مخشيف و نمد و پلاس وفرش و ... بطور كامل مي پوشانند تا هواي گرم  بيرون به مشكها نرسد و هم مشكها خنك بمانند و با خنك شدن هوا در شب روي مشكها را برداشته و اجازه مي دهند تا مشكها  خنك شوند.( گرم شدن مشكها ميتواند باعث شود كه اسپار ، طعم و ماهيت اصلي خويش را از دست بدهد.)

 

مشكها براي مدت زماني در حدود 2 ماه به همين حال باقي مي مانند و در طي اين مدت فقط هر چند وقت يكبار به انها دوغ اضافه مي گرددو در ضمن هر چند وقت يكبار آنها را اندكي از جاي خود حركت مي‌دهند و نمك و شورآبه اي را كه روي مشك جمع مي شود،پاك مي كنند زيرا در طي اين مدت مقداري از آب و نمك مازاد موجود در داخل مشكها از جدار مشك به بيرون نفوذ پيدا مي كند و پس از طي اين مدت، اسپار به اصطلاح مي رسد.

 

اين اسپارها را در داخل همين مشكها نگه مي‌دارند و به تدريج از آن برداشته و استفاده كرده و نيز به مشكها دوغ و ماست اضافه مي كنند (البته نمك و ساير مخلفات هم اضافه مي گردد). بدين صورت است كه مشكهاي اسپاري هميشه، اسپار دارند.

 

به گزارش ایسنا، اسپار طعم بي نظيري دارد و هميشه بر سر سفره هاي ساده مردمان بي‌ادعاي اين ديار خودنمایی می کند، اسپار  از نظر غذايي  نیز بسيار غني بوده و بسياري از عناصر ضروري بدن در داخل آن وجود دارد.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: